Árið 1955 var gríðarlega mikilvægt fyrir almannaheill því þá fór bólusetningarlyf við mænusótt sem Jonas E. Salk hafði þróað á markað. Mænusótt var einn skæðasti sjúkdómurinn í þróuðum löndum á árunum eftir stríð enda geta afleiðingar hans verið mjög alvarlegar.

Með þróunarvinnu Salks, markaðssetningu bóluefnisins og miklu átaki Alþjóða heilbrigðisstofnunarinnar tókst hinsvegar að uppræta þennan sjúkdóm sem kostaði milljónir manna lífið á hverju ári áður en bóluefnið var fundið upp.

Tímaritið Nature tileinkar nýjasta tölublað sitt bóluefnum og í leiðarapistli blaðsins er því haldið fram að jafnvel eigi eftir að nást enn betri árangur með bólusetningum.

Á 21. öldinni telur tímaritið að möguleikar þeir sem felast í bóluefnum sé síst minni en áður. Hinsvegar séu aðsteðjandi vandamál alvarleg og full þörf að taka á þeim, eins og til dæmis ótta fólks við bólusetningar, flækjustig framkvæmdar og skortur á fjármagni til að útfæra bólusetningar á sem æskilegastan hátt.

Ljóst er að með árangursríkri bólusetningu er hægt að ná gríðarlegum árangri og hægt er að bjarga hundruðum þúsunda mannslífa á hverju ári.

Í dag valda sjúkdómar eins og HIV, malaría og berklar meira manntjóni til samans en bólusótt gerði árið 1967 þegar byrjað var á því að uppræta hana. Miklar vonir eru þó bundnar við að bóluefni finnist svo ráða megi að niðurlögum þessara sjúkdóma.

Sá árangur sem þó hefur þegar náðst er hinsvegar ávallt í hættu ef ekki vandað til bólsetningar um allan heim. Þannig er til dæmis erfitt að berjast við mislinga þar sem bólusetningar eru enn undir 80% í Afríku og stöku sinnum brýst sjúkdómurinn einnig út í Evrópu á þeim stöðum þar sem slegið hefur verið við slöku í bólusetningum.

Ef ný bóluefni finnast á næstunni má þó vona að árangur af nýjum herferðum tryggi bólsetningar betur í sessi og þannig megi stuðla að því að fleiri sjúkdómar verði fyrirbyggjanlegir, öllum til góða.