Undanfarnar vikur hafa reglulega birst fréttir af flótta heilbrigðisstarfsmanna til Norðurlanda, þá sérstaklega Noregs. Full ástæða er til að hafa áhyggjur af þeirri þróun í víðara samhengi þar sem fleiri lönd en Ísland glíma við slík vandamál.

Víða um heim er skortur á heilbrigðisstarfsfólki og hvergi eins og í þróunarlöndunum eru afleiðingar slíks skorts eins augljósar. Það er sterkt samband til að mynda á milli skorts á læknum og alvarlegra sjúkdóma á meðal barna undir fimm ára aldri.

Talið er að um 3,5 milljónir heilbrigðisstarfsmanna vanti um allan heim. Mest er þörfin í fátækum þróunarríkjum. Það er í þessu ljósi sérstakt að land eins og Ísland, sem á alla mælikvarða er ennþá ríkt land, skuli glíma við landflótta í heilbrigðisstétt.

Sífelldur niðurskurður hefur leitt til lokunar deilda, hundruð manna eru á biðlistum og hætt er við að þjónustan verði lakari og lakari sem á endanum kemur niður á sjúklingum og samfélaginu.

Það er ljóst að lykillinn að öflugu heilbrigðiskerfi er mannauður sá er býr yfir nauðsynlegri þekkingu sem hægt er að nýta í þágu þriðja aðila, samfélagsins.

Mikilvægt er að ekki sé farið af stað í neinar breytingar sem koma niður á gæðum og öryggi heilbrigðisþjónustunnar. Það á við um alla þætti þjónustunnar hvort sem um er að ræða rekstur Landspítalans, sjúkratrygginga, fjárfestingu í lyfjum, heilsugæslu eða hjúkrunarheimilum.

Við þær aðstæður sem nú ríkja í þjóðfélaginu þar sem atvinnumissir og fátækt er viðvarandi vandamál má búast við að enn meiri þörf sé á öflugu heilbrigðiskerfi.

Öflugt heilbrigðiskerfi, almenn heilsugæsla, stuðningur við geðsvið og þekking fagaðila er lykillinn að heilbrigði þjóðarinnar þegar áhrifa efnahagsþrenginga gætir í samfélaginu.